Szczegóły gatunku
Wodnicha późna
Hygrophorus hypothejus
Warunkowo jadalny
Zdjęcie: Olli Niemitalo · Public Domain · Źródło zdjęcia · Licencja
Opis
Późnojesienna, śluzowata wodnicha z oliwkowobrązowym kapeluszem i żółtawymi blaszkami.
Cechy rozpoznawcze
Blaszki są stosunkowo rzadkie i lekko zbiegające, a trzon żółtawy i śluzowaty.
Wskazówki identyfikacyjne
Przy oznaczaniu sprawdź cały owocnik. Późnojesienna, śluzowata wodnicha z oliwkowobrązowym kapeluszem i żółtawymi blaszkami. Blaszki są stosunkowo rzadkie i lekko zbiegające, a trzon żółtawy i śluzowaty. Typowe siedlisko: Głównie bory sosnowe na kwaśnych glebach.
Szczegółowe cechy
- Kapelusz
- 3–5 cm, młody wypukły, później spłaszczony do lekko zagłębionego, początkowo oliwkowobrązowy i bardzo śluzowaty, później bardziej oliwkowozielony do żółtawego.
- Hymenofor
- Blaszki początkowo białe, później żółte, grube, szerokie i rzadkie, lekko zbiegające.
- Trzon
- 5–10 × 0,3–0,7 cm, smukły, biały do żółtawego; dolna część oliwkowozielonkawa i śluzowata.
- Miąższ
- Biały i jędrny, pod powierzchnią kapelusza żółtawy.
- Zapach
- Przyjemny.
- Wysyp zarodników
- Biały.
Wymiary
- Średnica kapelusza
- 3–5 cm
- Wysokość trzonu
- 5–10 cm
- Grubość trzonu
- 0,3–0,7 cm
Siedlisko
Głównie bory sosnowe na kwaśnych glebach.
Okres owocnikowania
wrzesień, październik, listopad, grudzień
Ekologia
- Sposób odżywiania
- Mikoryzowy
- Drzewa gospodarze
- Świerk (Picea), Sosna (Pinus)
- Podłoże
- Gleba leśna
- Uwagi
- Mikoryzowa z drzewami iglastymi, szczególnie świerkiem i sosną; charakterystyczne jest późnojesienne owocowanie.
Jak odróżnić od podobnych gatunków
Porównaj szczególnie z podobnymi gatunkami: Hygrophorus olivaceoalbus, Hygrophorus eburneus. Oceń łącznie kształt i barwę owocnika, powierzchnię zarodnikonośną, trzon lub sposób przyrośnięcia, zmiany miąższu i siedlisko. Pojedyncza cecha ani fotografia nie wystarcza; jeśli kluczowe cechy nie zgadzają się z opisem, nie uznawaj oznaczenia za potwierdzone.
Podobne gatunki
- Wodnicha oliwkowobiała (Hygrophorus olivaceoalbus)
Wodnicha oliwkowobiała ma wyraźniej ciemny, śluzowaty, włóknisto wzorzysty dolny odcinek trzonu i zwykle zachowuje centralny garbek.
- Wodnicha biała (Hygrophorus eburneus)
Wodnicha biała jest prawie całkowicie biała do kości słoniowej i silnie śluzowata zarówno na kapeluszu, jak i trzonie.
Ciekawostki
Czy wiesz, że? Jedna z dawnych nazw nawiązuje do tego, że gatunek może owocować bardzo późno, nawet po pierwszych przymrozkach.