Żółciak siarkowy

Wskazówki identyfikacyjne

Przy oznaczaniu sprawdź cały owocnik. Wyraziste siarkowożółte do pomarańczowych, półkowate owocniki tworzące duże, zachodzące na siebie skupienia. Spód ma drobne żółte pory; młody miąższ jest miękki i soczysty, stary staje się kruchy i twardy. Typowe siedlisko: Na żywym lub martwym drewnie liściastym, szczególnie dębu, wierzby, drzew owocowych i kasztana.

Szczegółowe cechy

Kapelusz

Pojedyncze półki mają zwykle 10–30 cm lub więcej i 1–5 cm grubości, są żółte do pomarańczowych i często zrastają się w piętrowe skupienia.

Hymenofor

Spód jest żółty i porowaty; rurki są krótkie, około 2–5 mm.

Trzon

Prawdziwego trzonu zwykle brak; owocniki są bocznie przyrośnięte do drewna.

Miąższ

Młody miąższ jest biały do żółtawego, soczysty i miękki; stary staje się twardy i kruchy.

Zapach

Niewyróżniający się.

Wysyp zarodników

Białawy.

Ekologia

Sposób odżywiania

Saprotroficzny

Drzewa gospodarze

Dąb (Quercus), Kasztan jadalny (Castanea)

Podłoże

Żywe drewno, Martwe drewno

Uwagi

Rośnie na żywym i martwym drewnie, szczególnie drzew liściastych; często na drzewach owocowych.

Podobne gatunki

• Laetiporus montanus

  Bardzo bliski gatunek związany głównie z drzewami iglastymi; podłoże jest ważne przy odróżnianiu.

• Wachlarzowiec olbrzymi (Meripilus giganteus)

  Jest szarobrązowy do brązowego, a nie siarkowożółty, i silnie czernieje po uszkodzeniu.