Szczegóły gatunku
Strzępiak strzępiasty
Pseudosperma rimosum
Trujący
Zdjęcie: Sigrid Jakob · CC BY 4.0 · Źródło zdjęcia · Licencja
Opis
Stożkowaty do dzwonkowatego ochrowy strzępiak z promieniście włóknistym, często głęboko popękanym kapeluszem.
Cechy rozpoznawcze
Blaszki są u młodych owocników szarawe, później brązowe; białawy włóknisty trzon nie ma pierścienia, a gatunek zawiera muskarynę.
Wskazówki identyfikacyjne
Przy oznaczaniu sprawdź cały owocnik. Stożkowaty do dzwonkowatego ochrowy strzępiak z promieniście włóknistym, często głęboko popękanym kapeluszem. Blaszki są u młodych owocników szarawe, później brązowe; białawy włóknisty trzon nie ma pierścienia, a gatunek zawiera muskarynę. Typowe siedlisko: Parki, ogrody, łąki, skraje lasów i ścieżki, często na zaburzonych glebach.
Szczegółowe cechy
- Kapelusz
- 3–6 cm, początkowo silnie stożkowaty, później rozpostarty z wyraźnym garbkiem; ochrowa do brązowej promieniście włóknista powierzchnia charakterystycznie pęka przy brzegu.
- Hymenofor
- Blaszki początkowo jasne, czasem z zielonkawym odcieniem, później brązowe; krawędzie pozostają jaśniejsze.
- Trzon
- 4–8 × 0,5–1 cm, bladoochrowy, cylindryczny i nieco szerszy ku podstawie, o włóknistej powierzchni.
- Miąższ
- Biały i włóknisty.
- Zapach
- Silny i nieprzyjemny, charakterystycznie spermatyczny.
- Smak
- Nie próbuj smaku.
- Wysyp zarodników
- Brązowy.
Wymiary
- Średnica kapelusza
- 3–6 cm
- Wysokość trzonu
- 4–8 cm
- Grubość trzonu
- 0,5–1 cm
Siedlisko
Parki, ogrody, łąki, skraje lasów i ścieżki, często na zaburzonych glebach.
Okres owocnikowania
maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik
Ekologia
- Sposób odżywiania
- Mikoryzowy
- Podłoże
- Gleba, Gleba leśna
- Uwagi
- Gatunek ektomikoryzowy związany z różnymi drzewami liściastymi i iglastymi; częsty także na zaburzonych glebach przy ścieżkach, drogach i w parkach.
Jak odróżnić od podobnych gatunków
Porównaj szczególnie z podobnymi gatunkami: Inosperma erubescens, Inocybe geophylla, Agrocybe praecox. Oceń łącznie kształt i barwę kapelusza, powierzchnię zarodnikonośną, trzon, zmiany miąższu i siedlisko. Pojedyncza cecha ani fotografia nie wystarcza; jeśli kluczowe cechy nie zgadzają się z opisem, nie uznawaj oznaczenia za potwierdzone.
Podobne gatunki
- Włókniak ceglasty (Inosperma erubescens) NIEBEZPIECZNY
Również niebezpieczny, ale z wiekiem lub po uszkodzeniu silniej czerwienieje; oba gatunki zawierają muskarynę i nie są jadalne.
- Polówka wczesna (Agrocybe praecox)
Polówka wczesna ma inny kapelusz, często pierścień i nie ma charakterystycznego promienistego pękania typowego dla strzępiaków.