Szczegóły gatunku
Włókniak ceglasty
Inosperma erubescens
Trujący
Zdjęcie: Bartiebert · CC BY-SA 3.0 · Źródło zdjęcia · Licencja
Opis
Białawy do ochrowego włókniak, który z wiekiem i w miejscach uszkodzeń wyraźnie przebarwia się na ceglastoczerwono.
Cechy rozpoznawcze
Kapelusz jest promieniście włóknisty i często pęka, a zapach może wydawać się przyjemnie owocowy. Gatunek zawiera dużo muskaryny i jest silnie trujący.
Wskazówki identyfikacyjne
Do oznaczenia sprawdź cały owocnik. Białawy do ochrowego włókniak, który z wiekiem i w miejscach uszkodzeń wyraźnie przebarwia się na ceglastoczerwono. Kapelusz jest promieniście włóknisty i często pęka, a zapach może wydawać się przyjemnie owocowy. Gatunek zawiera dużo muskaryny i jest silnie trujący. Typowe siedlisko: W ciepłych lasach liściastych, parkach i przy ścieżkach, szczególnie na glebach wapiennych.
Szczegółowe cechy
- Kapelusz
- 3–8 cm, początkowo stożkowaty do dzwonkowatego, później rozpostarty, białawokremowy do ochrowego, wyraźnie promieniście włóknisty; z wiekiem i po uszkodzeniu czerwienieje.
- Hymenofor
- Blaszki początkowo jasne, później ochrowe do oliwkowobrązowych; w miarę dojrzewania i po uszkodzeniu mogą przyjmować czerwonawe tony.
- Trzon
- 4–10 × 1–1,5 cm, białawy, włóknisty, później często z czerwonawymi plamami lub czerwieniejący.
- Miąższ
- Biały do jasnego; czerwienienie może być bardziej widoczne na powierzchni kapelusza, blaszkach i trzonie niż głęboko w miąższu.
- Zapach
- Łagodny do nieco owocowo-słodkiego, niewiarygodny jako samodzielna cecha identyfikacyjna.
- Wysyp zarodników
- Brązowy.
Wymiary
- Średnica kapelusza
- 3–8 cm
- Wysokość trzonu
- 4–10 cm
- Grubość trzonu
- 1–1,5 cm
Siedlisko
W ciepłych lasach liściastych, parkach i przy ścieżkach, szczególnie na glebach wapiennych.
Okres owocnikowania
kwiecień, maj, czerwiec, lipiec
Ekologia
- Sposób odżywiania
- Mikoryzowy
- Drzewa gospodarze
- Buk (Fagus), Grab (Carpinus)
- Podłoże
- Gleba leśna
- Gleba
- Wapienna
- Uwagi
- Mikoryzowy z drzewami liściastymi, zwłaszcza bukiem i grabem, często na glebach obojętnych do wapiennych w widnych lasach, parkach i przy ścieżkach.
Występowanie
- Uwagi
- Europejski gatunek ciepłych siedlisk liściastych, szczególnie na glebach zasobnych w zasady.
Jak odróżnić od podobnych gatunków
Porównaj szczególnie z podobnymi gatunkami: Calocybe gambosa i Entoloma sinuatum. Sprawdź łącznie kształt i barwę kapelusza, powierzchnię zarodnikonośną, trzon, zmiany miąższu i siedlisko. Pojedyncza cecha ani fotografia nie wystarcza; jeśli kluczowe cechy nie zgadzają się z opisem, nie uznawaj oznaczenia za potwierdzone.
Podobne gatunki
- Gęśnica wiosenna (Calocybe gambosa)
Gęśnica wiosenna jest bardziej mięsista, ma białe blaszki i silny mączny zapach oraz nie czerwienieje w ten sam sposób; pomyłka jest szczególnie niebezpieczna.
Ciekawostki
Czy wiesz, że? Gatunek zawiera muskarynę i może powodować ciężkie zatrucie cholinergiczne; należy do najniebezpieczniejszych sobowtórów jasnych grzybów wiosennych.