Szczegóły gatunku

Czubajka kania

Macrolepiota procera

Wymagana ostrożność
Czubajka kania – Macrolepiota procera

Zdjęcie: Chrumps · CC BY-SA 4.0 · Źródło zdjęcia · Licencja

Opis

Bardzo duży grzyb z łuskowatym kapeluszem, ruchomym podwójnym pierścieniem i wężowatym wzorem na długim trzonie.

Cechy rozpoznawcze

Trzon jest wysoki, pusty i bulwiasto rozszerzony u podstawy, ale nie ma pochwy. Pierścień jest zwykle ruchomy.

Wskazówki identyfikacyjne

Dojrzałe owocniki są duże, mają łuskowaty kapelusz przypominający parasol, długi smukły trzon z charakterystycznym wężowatym wzorem oraz gruby, ruchomy pierścień. U podstawy trzonu nie ma workowatej pochwy.

Szczegółowe cechy

Kapelusz
Duży, początkowo jajowaty, później rozpostarty, z brązowym garbkiem pośrodku i brązowymi łuskami na jaśniejszym tle.
Hymenofor
Blaszki są białe do kremowych, gęste i wolne od trzonu.
Trzon
Bardzo wysoki i pusty, z charakterystycznym brązowym wzorem przypominającym wężową skórę, bulwiastą podstawą i zwykle ruchomym podwójnym pierścieniem.
Miąższ
Biały; po uszkodzeniu zwykle nie czerwienieje.
Zapach
Przyjemny, często lekko orzechowy.
Wysyp zarodników
Biały.

Wymiary

Średnica kapelusza
10–26 cm
Wysokość trzonu
20–40 cm
Grubość trzonu
1–2 cm

Siedlisko

Na łąkach, skrajach lasów, polanach i w widnych lasach.

Okres owocnikowania

lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad

Ekologia

Sposób odżywiania
Saprotroficzny
Podłoże
Gleba, Teren trawiasty

Występowanie

Uwagi
Szeroko rozpowszechniony w Europie na trawiastych skrajach lasów, polanach i w widnych lasach.

Jak odróżnić od podobnych gatunków

Młode, zamknięte owocniki trudno bezpiecznie oznaczyć. Podobne czubajki z grupy czerwieniejących bywają mniejsze, mogą mieć gładszy trzon, silnie czerwieniejący miąższ i bardziej bulwiastą podstawę; muchomory mogą mieć pochwę.

Podobne gatunki

Ciekawostki

Czy wiesz, że? Ruchomy pierścień i trzon z wzorem przypominającym wężową skórę są szczególnie przydatnymi cechami rozpoznawczymi.

Źródła rozszerzonego opisu