Szczegóły gatunku

Muchomor szarawy

Amanita vaginata

Warunkowo jadalny
Muchomor szarawy – Amanita vaginata

Zdjęcie: Michel Langeveld · CC BY-SA 4.0 · Źródło zdjęcia · Licencja

Opis

Szary do szarobrązowego muchomor z silnie prążkowanym brzegiem kapelusza, bez pierścienia i z białą pochwą.

Cechy rozpoznawcze

Trzon jest smukły i bez pierścienia; podstawa tkwi w workowatej pochwie, a łatek na kapeluszu zwykle brak.

Wskazówki identyfikacyjne

Przy oznaczaniu sprawdź cały owocnik. Szary do szarobrązowego muchomor z silnie prążkowanym brzegiem kapelusza, bez pierścienia i z białą pochwą. Trzon jest smukły i bez pierścienia; podstawa tkwi w workowatej pochwie, a łatek na kapeluszu zwykle brak. Typowe siedlisko: Lasy liściaste i iglaste, parki oraz skraje lasów na różnych glebach.

Szczegółowe cechy

Kapelusz
3–10 cm, szary, początkowo stożkowato-dzwonkowaty, później rozpostarty; brzeg od młodości silnie promieniście prążkowany.
Hymenofor
Blaszki białe, szerokie, bardzo gęste i wolne od trzonu.
Trzon
6–10 × 0,5–1,5 cm, długi, smukły i białawoszary; bez pierścienia, z workowatą pochwą wokół podstawy.
Miąższ
Biały i bardzo kruchy.
Zapach
Słabo wyczuwalny.
Wysyp zarodników
Biały.

Wymiary

Średnica kapelusza
3–10 cm
Wysokość trzonu
6–10 cm
Grubość trzonu
0,5–1,5 cm

Siedlisko

Lasy liściaste i iglaste, parki oraz skraje lasów na różnych glebach.

Okres owocnikowania

czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik

Ekologia

Sposób odżywiania
Mikoryzowy
Podłoże
Gleba leśna
Uwagi
Mikoryzowy z różnymi drzewami liściastymi i iglastymi; występuje w lasach i na ich skrajach.

Jak odróżnić od podobnych gatunków

Porównaj szczególnie z podobnymi gatunkami: Amanita fulva, Amanita ceciliae, Amanita phalloides. Oceń łącznie kształt i barwę kapelusza, powierzchnię zarodnikonośną, trzon, zmiany miąższu i siedlisko. Pojedyncza cecha ani fotografia nie wystarcza; jeśli kluczowe cechy nie zgadzają się z opisem, nie uznawaj oznaczenia za potwierdzone.

Podobne gatunki

Źródła rozszerzonego opisu