Szczegóły gatunku
Muchomor cesarski
Amanita caesarea
Wymagana ostrożność
Zdjęcie: Archenzo · CC BY-SA 3.0 · Źródło zdjęcia · Licencja
Opis
Pomarańczowoczerwony muchomor z żółtymi blaszkami i trzonem oraz dużą białą, workowatą pochwą.
Cechy rozpoznawcze
Młode owocniki są całkowicie zamknięte w białej osłonie całkowitej i mogą przypominać śmiertelnie trujące muchomory. Gatunek jest chroniony w Słowenii i nie wolno go tam zbierać.
Wskazówki identyfikacyjne
Do oznaczenia sprawdź cały owocnik. Pomarańczowoczerwony muchomor z żółtymi blaszkami i trzonem oraz dużą białą, workowatą pochwą. Młode owocniki są całkowicie zamknięte w białej osłonie całkowitej i mogą przypominać śmiertelnie trujące muchomory. Gatunek jest chroniony w Słowenii i nie wolno go tam zbierać. Typowe siedlisko: W ciepłych, widnych lasach liściastych, zwłaszcza z dębem i kasztanem jadalnym.
Szczegółowe cechy
- Kapelusz
- 8–20 cm; początkowo zamknięty w osłonie jak jajo, później pomarańczowoczerwony, gładki, u dojrzałych owocników z wyraźnie promieniście prążkowanym brzegiem.
- Hymenofor
- Blaszki gęste, szerokie, żółte do złotożółtych, wolne od trzonu.
- Trzon
- 8–15 × 1–2 cm, żółty, cylindryczny, z dużym zwisającym żółtym pierścieniem; podstawa otoczona dużą białą, workowatą pochwą.
- Miąższ
- Biały, tuż pod skórką kapelusza żółtawy; po przekrojeniu bez wyraźnej zmiany barwy.
- Zapach
- U świeżych owocników łagodny i przyjemny; rozkładające się owocniki mogą pachnieć nieprzyjemnie.
- Wysyp zarodników
- Białawy do lekko żółtawego.
Wymiary
- Średnica kapelusza
- 8–20 cm
- Wysokość trzonu
- 8–15 cm
- Grubość trzonu
- 1–2 cm
Siedlisko
W ciepłych, widnych lasach liściastych, zwłaszcza z dębem i kasztanem jadalnym.
Okres owocnikowania
czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik
Ekologia
- Sposób odżywiania
- Mikoryzowy
- Drzewa gospodarze
- Buk (Fagus), Kasztan jadalny (Castanea), Dąb (Quercus)
- Gleba
- Wapienna
- Uwagi
- Ciepłolubny gatunek mikoryzowy widnych lasów liściastych, szczególnie w łagodniejszym klimacie.
Występowanie
- Uwagi
- Europejski gatunek ciepłolubny, częstszy w regionach południowych i cieplejszych.
Jak odróżnić od podobnych gatunków
Muchomor czerwony ma białe blaszki i trzon oraz zwykle białe łatki na kapeluszu. Muchomor zielonawy ma białe blaszki i trzon oraz kapelusz zielonkawy do oliwkowego. Zamknięte „jaja” śmiertelnie trujących muchomorów mogą z zewnątrz wyglądać bardzo podobnie.
Podobne gatunki
- Muchomor czerwony (Amanita muscaria) NIEBEZPIECZNY
Muchomor czerwony ma białe blaszki i trzon oraz zwykle białe łatki; nie ma dużej, wolnej, białej workowatej pochwy.
- Muchomor zielonawy (Amanita phalloides) NIEBEZPIECZNY
Muchomor zielonawy ma białe blaszki i biały trzon; pomylenie młodych, zamkniętych „jaj” może zagrażać życiu.
Ochrona gatunku
- Gatunek chroniony
- Tak
- Czerwona lista
- R – gatunek rzadki
- Uwagi
- Gatunek jest prawnie chroniony w Słowenii na mocy przepisów o chronionych dziko rosnących grzybach. Na słoweńskiej Czerwonej Liście: R – gatunek rzadki.
Ciekawostki
Czy wiesz, że? Muchomor cesarski jest jednym z najbardziej charakterystycznych europejskich muchomorów dzięki pomarańczowoczerwonemu kapeluszowi, żółtym blaszkom i dużej białej pochwie.