Szczegóły gatunku

Lejkówka zielonawa

Clitocybe odora

Wymagana ostrożność
Lejkówka zielonawa – Clitocybe odora

Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · Źródło zdjęcia · Licencja

Opis

Niebieskozielona do szarozielonej lejkówka o silnym zapachu anyżu.

Cechy rozpoznawcze

Blaszki są jasne i zbiegające; barwa blednie z wiekiem, podczas gdy zapach często pozostaje wyraźny.

Wskazówki identyfikacyjne

Przy oznaczaniu sprawdź cały owocnik. Niebieskozielona do szarozielonej lejkówka o silnym zapachu anyżu. Blaszki są jasne i zbiegające; barwa blednie z wiekiem, podczas gdy zapach często pozostaje wyraźny. Typowe siedlisko: Lasy liściaste i mieszane, wśród ściółki i mchów.

Szczegółowe cechy

Kapelusz
4–8 cm, początkowo wypukły, później rozpostarty do lekko zagłębionego, gładki, szaroniebieskozielony i blednący z wiekiem.
Hymenofor
Blaszki białawe, cienkie i gęste, początkowo przyrośnięte, później lekko zbiegające.
Trzon
4–8 × 0,5–1 cm, cylindryczny, zielonkawoniebieski, nieco szerszy i białawo włóknisty ku podstawie.
Miąższ
Biały do bladozielonkawego.
Zapach
Bardzo silny zapach anyżu.
Wysyp zarodników
Biały.

Wymiary

Średnica kapelusza
4–8 cm
Wysokość trzonu
4–8 cm
Grubość trzonu
0,5–1 cm

Siedlisko

Lasy liściaste i mieszane, wśród ściółki i mchów.

Okres owocnikowania

lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad

Ekologia

Sposób odżywiania
Saprotroficzny
Podłoże
Ściółka liściasta
Uwagi
Saprotrof rozkładającej się ściółki liściastej i iglastej w lasach.

Jak odróżnić od podobnych gatunków

Porównaj szczególnie z podobnymi gatunkami: Clitocybe nebularis, Lepista nuda. Oceń łącznie kształt i barwę owocnika, powierzchnię zarodnikonośną, trzon lub sposób przyrośnięcia, zmiany miąższu i siedlisko. Pojedyncza cecha ani fotografia nie wystarcza; jeśli kluczowe cechy nie zgadzają się z opisem, nie uznawaj oznaczenia za potwierdzone.

Podobne gatunki

Ciekawostki

Czy wiesz, że? Silny zapach anyżu często pozostaje wyraźny nawet wtedy, gdy stare owocniki wyraźnie zbledną.

Źródła rozszerzonego opisu